Onthaal Toeristische dienst

De naam "Maison des Mémoires" die kortgeleden toegekend werd aan de woning nr. 53 van de straat Rue de Verdun, vindt zijn oorsprong in de herinnering aan en van Joë Bousquet, die ernstig gewond raakte in 1918 en tot aan zijn dood in 1950 aan zijn onderlichaam verlamd bleef. In 1925 vestigde de gewonde dichter zich in het hoofdvertrek van deze woning waar hij zich in de kamer met gesloten luiken, die tot op heden volledig intact is gebleven, aan de “verlichte wereld” wijdde en tal van gerenommeerde schrijvers ontving zoals onder andere René Nelli, André Gide, Louis Aragon, Jean Paulhan. De onlangs gerestaureerde woning is echter veel ouder, de meest afgelegen woningen van de Rue de Verdun dateren van de zeventiende of zelfs de zestiende eeuw, terwijl het recentste gedeelte langs deze verkeersader in de achttiende eeuw werd opgetrokken.

Op 29 augustus 1764 bestond het geheel uit “een woning met aangrenzend en bijbehorend koetshuis en stal” en werd opgekocht door Pierre Dupré: in de beknopte beschrijving van de notarisakte vinden we de drie huidige bouwwerken en de twee binnenplaatsen daartussen terug. De verkoopsom werd vastgesteld op 15.000 pond en we kunnen opmaken dat het appartement drie fraaie vertrekken omvat (eetkamer met wandtapijten, ontvangstkamer en slaapkamer), die allemaal uitgerust zijn met een schoorsteen versierd met vergulde penantspiegels. We tellen in totaal tien haardplaten, dus een tiental vertrekken. Hoewel dit meubilair, dat geschat wordt op 700 pond, verdwenen is, kan men op de eerste verdieping nog de schitterende plafonds in Franse stijl uit de zestiende en zeventiende eeuw bewonderen.

Pierre Dupré beheerde sinds 1759 samen met Jean-Jacques Fornier de rijksmanufactuur van La Trivalle, maar in het jaar 1764 vestigde hij zich als zelfstandig fabrikant-handelaar en met zijn zoon Joseph drong hij al snel door tot de topgroep van grootste lokale ondernemers met een omzet van circa 100.000 pond per jaar. Hij werd hierdoor in 1775 aangesteld als eerste consul. Zijn zoon werd afgevaardigde van de Generaliteitsraad van 1789 en vervolgens burgemeester van Carcassonne in 1791-1792.

De rijksmanufacturen zoals die van La Trivalle besloegen slechts 15% van de totale weefselproductie van de streek. Het overgrote deel van de "lakens" werd vervaardigd door ondernemingen zoals die van Dupré. Net als de vijftig fabrikant-handelaars die de stad halverwege de achttiende eeuw telde, beheerde Dupré zijn onderneming op dezelfde wijze als Jean-François Boyer, die dat deed vanuit het voorname gebouw Franc de Cahuzac. Dit systeem bood meerdere voordelen: de fabrikant investeerde weinig in het materiaal dat aan de arbeiders toebehoorde of door hen gehuurd werd, terwijl in de rijksmanufactuur de kosten voor machines ongeveer 8.000 pond bedroegen. Tijdens slechte economische tijden had de fabrikant geen ontslagproblemen, hij plaatste gewoonweg geen bestellingen meer bij de arbeiders die voor hem werkten.

Joseph Dupré stapte na de Revolutie uit de zakenwereld en vier jaar na zijn dood, in 1827, behoorde het herenhuis toe aan Portal de Moux, die de Salonclub herbergde waar tot in 1934 de gegoede burgerij van Carcassonne elkaar trof. Deze ontwikkeling kan als een waar tijdssymbool gezien worden daar de leden van de salonclub landeigenaars en rentenieren betroffen, die afstammelingen waren van de fabrikanten uit de achttiende eeuw, terwijl de lokale textielindustrie in de tweede helft van de negentiende eeuw verdween.

De diverse hoofdgebouwen herbergen tegenwoordig een waar museum gewijd aan Joë Bousquet, de Aude groep voor Etnologisch onderzoek en activiteiten, het centrum voor Kathaars onderzoek en diverse expositiezalen die een uitzonderlijk cultureel geheel vormen.

Claude Marquié – Carcassonne; Hôtels et maisons du Moyen Age à la Révolution - Amicale laïque de Carcassonne – 1998.

Naar het menu

Site Officiel de l'Office de Tourisme et de la ville de Carcassonne - www.carcassonne.org